Rozpalanie od góry: szwajcarska metoda w kominku

Kominek najlepiej rozpalać od góry do dołu. Najgrubsze polana na dół, na nie warstwa cieńszego drewna, a na samą górę rozpałka z dwiema podpałkami. Tę górną warstwę zapalić długą zapalniczką do kominka.

Ogień pali się wtedy powoli w dół. Brzmi nienaturalnie, ale działa lepiej: dym z drewna poniżej musi przejść w górę przez płomień i po drodze się spala. Stąd mniej dymu, czystsza szyba i dużo mniej poprawiania.

Ta metoda nazywa się szwajcarską lub top-down. Nie wymaga innego drewna ani innych narzędzi, tylko innej kolejności układania.

W klasyczny sposób rozpalasz drobne drewno na spodzie. Płomień od razu strzela w górę i podgrzewa grube szczapy nad sobą, ale to drewno jest jeszcze zimne i najpierw wydziela gazy, zamiast się palić.

Te gazy to dym, który widzisz. Uchodzą niewykorzystane do komina i osadzają się na szybie oraz na ściankach przewodu. Tymczasem drobne drewno się wypaliło i ogień przygasa, dokładnie w chwili, gdy grube szczapy jeszcze się nie rozpaliły.

Wtedy zaczynasz poprawiać. A za każdym razem, gdy poprawiasz, rozbierasz układ, który ogień właśnie zaczął tworzyć.

W odwróconej kolejności płomień pali się na górze, a ciepło schodzi powoli w dół. Drewno pod nim jest stopniowo osuszane i nagrzewane, zanim przyjdzie na nie kolej.

Nic szczególnego, ale trzy rzeczy muszą się zgadzać.

Podpałka, która pali się dostatecznie długo. Papier wytrzymuje trzydzieści sekund i to za krótko. Dwie sztuki z worka podpałek z wełny drzewnej 2 kg (200 sztuk) palą się osiem do dziesięciu minut, a właśnie tego potrzebuje górna warstwa.

Zapalniczka, którą dosięgniesz górę. W tej metodzie zapalasz wysoko, więc nie musisz wkładać ręki do kominka. Champ Tatin ma wygiętą szyjkę, którą skierujesz w każdą stronę.

Suche drewno. Powyżej dwudziestu procent wilgotności nie zadziała żadna metoda. Niech drewno postoi tydzień w domu w filcowym koszu na drewno (60 litrów), zanim je spalisz.

Rękawice przydają się, gdy zaczynasz dokładać. Skórzane rękawice odporne na ciepło bez trudu znoszą temperaturę ognia palącego się od pół godziny.

Jeśli nie masz jeszcze nic, wszystko razem znajdziesz w zestawie podstawowym do kominka: podpałki, zapalniczka i rękawice za jednym razem.

Układanie każdej warstwy w poprzek poprzedniej to nie estetyka, tylko technika. Dzięki temu wszędzie zostają szczeliny na jeden, dwa centymetry, a przez nie powietrze ciągnie w górę wzdłuż palącego się drewna.

Jeśli ułożysz wszystko w tym samym kierunku, szczapy leżą płasko jedna przy drugiej. Płomień nie wchodzi między nie i ogień pali się tylko z zewnątrz, a środek zostaje zimny.

Drugą zaletę zauważysz później wieczorem. Ogień ułożony w poprzek osiada równomiernie, zamiast się przewracać, więc warstwa żaru zostaje ładnie pod drewnem.

W tym żarze zresztą leży prawdziwy zysk. Płomienie ładnie wyglądają, ale ciepło, które czujesz w pokoju, pochodzi w większości z żaru pod nimi. Co do tego potrzebujesz z narzędzi, znajdziesz w akcesoriach do kominka.

Ogień osiada po pięciu minutach. Wtedy twoje drewno na rozpałkę było za grube albo za wilgotne. Rozpałka powinna mieć grubość palca, nie przegubu.

Więcej o tym, która zapalniczka jest do tego najwygodniejsza, znajdziesz w 5 najlepszych zapalniczkach do kominka.

Do pokoju wchodzi dym. Komin jest jeszcze zimny i nie ciągnie. Przytrzymaj palącą się podpałkę pół minuty w otworze kanału dymowego, zaraz nad kominkiem. Tak ogrzewasz stojące powietrze i ciąg się rusza. Zostań przy tym otworze; w samym kanale ognia nigdy być nie powinno.

Szyba i tak paruje. Prawie zawsze za mokre drewno. Druga przyczyna to zbyt wczesne przykręcenie dopływu powietrza.

Nie trzeba innego drewna ani innych narzędzi. Wystarczy odwrócić kolejność: grube na spód, cienkie na górę, i tam zapalić.

Za pierwszym razem zapalanie ognia od góry wydaje się odwrotnością tego, co należy zrobić. Po jednym wieczorze bez grzebania i z czystą szybą już nie wrócisz do starego sposobu.